Toespraak burgemeester Erik Boog in Sint Petrus’ Bandenkerk (Diemen800)

Eerwaarde pater, geachte parochianen, lieve Diemenezen en Diemenaren,

Dank voor de uitnodiging om op deze bijzondere dag u allen hier te mogen toespreken.

Want het is niet alleen Palmzondag, maar vandaag vieren wij ook het 800-jarig bestaan van Diemen.

Laat mij u even terugvoeren naar het allerbegin. Naar de 29ste maart van het jaar 1226.

Het is vroeg in de lente. De polders liggen nat en koud. Ergens in de Lage Landen, in de kanselarij van de Bisschop van Utrecht, wordt een perkament uitgerold, een ganzenveer gedoopt in inkt.

Op die dag geeft de Bisschop van Utrecht, Otto de Tweede, het land van Diemen in eeuwige erfpacht aan Gijsbrecht de Tweede van Amstel.

Eeuwige erfpacht. Wat een prachtig begrip. Het betekent: dit land is van jou, maar vergeet nooit dat je het draagt voor wie na jou komen. Je bent rentmeester, geen eigenaar. Je beheert het voor de toekomst.

Wat een les ligt daarin besloten. Niet alleen voor heren en bisschoppen van weleer — maar voor ons, hier, vandaag.

Wij zijn de rentmeesters van Diemen. Niet de eigenaren.

In de Bijbel is te lezen hoe Jezus zijn leerlingen uitzendt, twee aan twee. Nooit alleen. Altijd samen. Dat is geen toeval. Want de mens is geen eiland. Wij zijn gemaakt voor verbinding. Voor ontmoeting. Voor het kijken in de ogen van de ander en het herkennen van iets van onszelf.

Die gedachte — samen, verbonden, twee aan twee — is precies wat Diemen al achthonderd jaar kenmerkt.

In de middeleeuwen was deze plek een doorgangspunt, een knooppunt van wegen en water. Mensen kwamen en gingen. Handelen deed men niet in stilte, maar in gesprek. Gemeenschap was geen abstracte notie — het was de markt op vrijdag, het brood dat gedeeld werd, de buurman die hielp als het dak lekte.

Die traditie leven wij voort. En dat is geen vanzelfsprekendheid — zeker niet vandaag.

Want wij leven in onrustige tijden.

Terwijl wij hier feest vieren, klinkt elders het geluid van granaten en raketten. In het Midden-Oosten, in Oekraïne en op zoveel plekken meer.

En ook dichter bij huis zijn er scheuren zichtbaar. Onze samenleving is verdeeld. Over politiek, over klimaat, over wie er bij hoort en wie niet.

De profeet Jesaja schreef: “Zij zullen hun zwaarden omsmeden tot ploegscharen, en hun speren tot snoeimessen. Geen volk zal het zwaard opheffen tegen een ander volk, en de oorlog zullen zij niet meer leren.”

Dat is een visioen. Een droom. Helaas nog lang geen werkelijkheid.

Maar dromen zijn het begin van daden.

Maar eerst: laten wij even stil staan bij hoe wij dit vieren. Want een verjaardag zonder feest — dat bestaat niet in Diemen.

Straks, later vandaag, barst het Grote Feest los. Muziek, optredens, activiteiten voor jong en oud. Het is het startschot van maanden vol feest — want Diemen800 duurt niet één dag. Wij vieren het vandaag, 29 maart, tot en met eind september. Zes maanden lang. Omdat achthonderd jaar dat waard is.

Maar wat mij het meest raakt — meer nog dan het openingsfeest, meer dan de vlaggen en de toespraken — is dit: bijna honderd initiatieven zijn er vanuit de gemeenschap zelf ontstaan.

99 plannen, ideeën, dromen, die inwoners, verenigingen en organisaties van Diemen zelf hebben bedacht en uitgewerkt. Wandeltochten en festivals. Sporttoernooien en culturele activiteiten. Groot en klein. Van noord tot zuid. Voor jong en oud. En dat alles ondersteund door de geweldige Stichting Diemen800.

99 vonken, aangestoken door de inwoners zelf.

Dat zegt alles. Dit feest is door en voor de mensen van Diemen. En dat is precies zoals het hoort bij een gemeenschap die al achthonderd jaar op eigen benen staat.

En dat brengt mij tot wat wij hier kunnen doen. Wij, Diemenezen en Diemenaren. In ons werelddorp aan de rand van een grote stad.

Wij kunnen niet een oorlog stoppen. Wij kunnen niet in ons eentje de polarisatie in Nederland keren. Maar wij kunnen wél iets doen wat groter is dan het lijkt:

Wij kunnen elkaar vinden.

In de kerk leert men ons: heb uw naaste lief. Niet de naaste die op u lijkt, die hetzelfde gelooft, dezelfde achtergrond heeft. Nee — de naaste die gíj tegenkomt. Op straat. In de supermarkt. In een park in Diemen-Noord of Holland Park of op het terrasje op het Diemerplein.

Elke ontmoeting is een kans. Een klein wondertje.

Lieve mensen, ik doe vandaag een oproep aan u allen.

Niet als burgemeester die met zijn vinger wijst.
Maar als mede-inwoner van Diemen.

Mijn oproep is eenvoudig:
Blijf kiezen voor verbinding en ontmoeting.

Ik ben trots op onze gemeenschap. Maar willen wij een gemeenschap blijven, dan is het belangrijk dat wij, oudkomers en nieuwkomers,
dat wij elkaar blijven kennen, elkaar ontmoeten, elkaar zien.

Elkaar spreken, elkaar respecteren, elkaar helpen.

Zo blijft Diemen een gemeente waarin iedereen zichzelf kan zijn.

Zo blijft Diemen een thuis voor ons allen.

Deze kerk heeft Petrus als patroon gekozen — Petrus, de rots. De man die ook struikelde, ook twijfelde, ook bang was. Maar die telkens opnieuw opstond. Die telkens opnieuw koos voor verbinding boven isolement.

Laten wij dat ook doen.

De toekomst van Diemen ligt niet vast in een oorkonde of een bestemmingsplan. De toekomst van Diemen wordt geschreven door mensen. Door u.
Laten wij een gemeente zijn waar wij trots op blijven. Niet omdat wij de mooiste gebouwen hebben of de laagste parkeertarieven — maar omdat mensen hier weten: als het moeilijk wordt, sta ik er niet alleen voor.

Dat is de erfpacht die wij hebben overgenomen.
Niet het land.
Maar de zorg. De verantwoordelijkheid. Het rentmeesterschap voor wie na ons komt. Onze plicht om te zorgen voor onze medemens, voor onze natuur, voor onze dieren, voor ons klimaat. Voor de generaties na ons.

En aan hen — aan de kinderen die hier zitten, aan alle kinderen van Diemen, zeg ik dit: jullie erven niet alleen een gemeente. Jullie erven een verhaal. Een verhaal van veerkracht, van diversiteit, van verbinding.

Schrijf dat verhaal verder. Maak Diemen nog mooier dan wij het achterlaten.

Tot slot, en ik wil afsluiten met de woorden van de heilige Augustinus, die ooit schreef:

Ons hart is onrustig, totdat het rust vindt in U.

Misschien is dat ook wat een gemeenschap is: een plek waar het onrustige hart even tot rust kan komen. Waar men gekend wordt. Waar men erbij hoort.

Laten wij — hier, vandaag, op deze bijzondere dag — opnieuw die plek zijn voor elkaar.

Gefeliciteerd, Diemen. Met uw achthonderd jaar. Met uw mensen. Met uw toekomst.                             
Ik wens u allen een mooie verjaardag toe!